Finally :)

Zo… eindelijk hier. Die blogdingen etc. waren me totaal ontgaan, en ik ben al niet zo technisch, haha. Sorry nogmaals. Ik heb op dit moment jullie berichten nog niet gelezen, maar Chris komt zometeen hier omdat hij thuis geen internet heeft om z’n project te maken. Samen huiswerken dus. Maar ik ga al jullie verhalen dus heel spoedig lezen, want ik heb een hoop in te halen.
M’n vakantie… ik weet niet of ik alles al verteld had enzo, maar hij was ook niet super intensief. We zaten op een camping in de Gers, een vrij door het toerisme onaangeraakte streek, waardoor er tegelijkertijd niet veel te doen was, maar je wel op de allerbeste manier de cultuur van die streek proefde. We zaten midden tussen de wijngaarden en de campingeigenaren hadden goede relaties met hun ‘buren’, waardoor er dus af en toe wijnproeverijen werden georganiseerd. Hartstikke gezellig allemaal, kon bij de ene boer het frans beter volgen dan bij de andere, maar hey! De Fransen waren daar ook echt super aardig, niet zo chagrijnig omdat al die toeristen van die klootzakjes zijn. Gewoon, een fransman komt voorbijrijden, heeft z’n raam openstaan, stopt, en het is gelijk: ‘bonjour! Ca va? J’espere ca bien, oui! Je connais beaucoup de Hollandaises, et vous sommes tres gentil, ouais!’ Prachtig, superaardige oude mannetjes waren dat allemaal. Leuk om mee te maken ipv die Parijzenaren. Verder waren de mensen op de camping echt niet boeiend (kinderen + ouders) en hadden we de eerste paar nachten Belgen naast ons staan die een zoon hadden die om de 5 sec ging huilen omdat hij z’n zin niet kreeg. Dit was ook ’s nachts.

..

Denk niet dat ik verder hoef uit te wijden voordat jullie onze frustratie begrijpen. Anyways! Heel veel gelezen, gezont, geluierd en niks gedaan. Achteraf heel goed voor m’n rust (..wel nadat de belgen weg waren), want het was me het jaartje wel.

Dus… en toen? Terug naar Develstein. Ik zag er tegenop als de sodeflikkers, want ik kende van die klas helemaal niemand en de mensen die ik wel kende wilde ik eigenlijk helemaal niet kennen, ik had geen boeken, geen rooster, op dat moment wist ik ook niet in welke klas ik zat, wie m’n mentor was, wat voor stof ik moest maken. Ik wist toevallig dat ik vrijdag 28 augustus m’n rooster moest ophalen, maar ik moest toen werken omdat ze het zo laat lieten weten. Het ging ook niet door, overigens, ze zouden het naar me toemailen. Uiteraard niet gekregen. Ik gemaild als een bezetene, kreeg uiteindelijk maandag (!!!!!!!!!!!!) te horen wanneer ik op school moest komen (dinsdag), in welke klas ik zat en wie m’n mentor was. Op 31 augustus dus. Putverdeuri. Vervolgens was ik de eerste week voor iedere les minstens 20 min kwijt om de situatie uit te leggen, want die leraren begrepen er helemaal niks van.
Dinsdag, mentoruur bij mw. Meijers. Wel ok, want ik kan het met haar best goed vinden. Zit verder gezellig met de broertjes van Emma in de klas die weigeren ook maar 3 woorden tegen me te spreken om redenen die ik tot op heden nog steeds niet begrijp, noch kan ik er echt van wakker liggen. Ik werd naast Petra gezet (omdat ik, surprise surprise, te laat binnenkwam). De rest van de klas viel (tot nu toe ook) echt fucking tegen. Ik bedoel, dat ben ik misschien hoor. Maar als er een nieuwe is, is het eerste wat ik ga doen, me voorstellen, vragen hoe/wat voor diegene en proberen diegene op sleeptouw te nemen omdat hij/zij nog niemand kent in die klas. Eigenlijk de enige die dat deden waren Petra, Manon en Esmeralda. Nu weet ik van 80% van de klas nog steeds de namen niet.
Maargoed, die meiden zijn echt wel heel aardig. Petra is… tja, wel een beetje naief, maar super onschuldig en echt ubermegaschattig. Zo van: ‘awwwwww omggimmeahuggle!’ soortvan schattig. Dat is een beetje lastig uit te leggen… maar, ja, ik ga het proberen. Als de hele klas een opdracht krijgt en ze zeggen ‘gatver’, schreeuwt Petra: ‘Oh, wat leuk!’ zonder ook maar enig besef van de respons en houding van de klas (wat heerlijk). Zegt iemand tijdens scheikunde dat er een fout in het boek zit, tettert Petra: ‘oh! Ja meneer, dat klopt! Want ik had toen sommetjes gemaakt en helemaal uitgerekend en het klopte niet!’ Ok, het is niet echt duidelijk. Maar.. tja, gewoon de manier waarop. Awww. Heel lief, zit volstrekt geenkwaad in het kind. Manon heeft verder een ubervette muzieksmaak en Esmeralda kende ik nog van de basisschool. C’est tout. Verder sluit de stof ubar slecht aan op de stof die ik moest doen en moet ik van wiskunde, scheikunde en natuurkunde voor ieder vak respectievelijk 2 hoofdstukken inhalen voordat ik daadwerkelijk begrijp wat ze aan het doen zijn. De Lorentzregel, bijvoorbeeld. Nog nooit van gehoord. En dan zou je zeggen dat je het rustig zou hebben met drie vakken. Not.

En verdarrrrr…. Op de dinsdag- en donderdagmiddag naar Dordt voor het zogezegde ‘gezielenknijp’, ik vind er geen drol aan en de enige die wat zeggen zijn Aart en ik (aardige jongen overigens). Maar. Daarover ga ik nog geen verhalen ophangen, dat is te vroeg denk ik, haha.

Maar mijn punt is eigenlijk het volgende: PRIJS JEZELF ZO HARD GELUKKIG DAT JE OP DE UNI ZIT. Ik wil supergraag namelijk :p 7 jaar Develstein SUCKS. Echt hoor!

En ik mis jullie ook wel  Stiekem, hehehe.